شمارهٔ ۲۸۶

باز هرچند که در دست شهان دارد جای نیست در سایه اش آن یمن که در پر همای هرکه زین گنبد گردنده کناری نگرفت چون مه نو به همه شهر شد انگشت نمای ای که امروز ممالک به تو آراسته است ملک را چون تو به یاد است بسی ملک آرای هر کفی خاک که بر عرصه ی دشتی بینی رخ ماهی بود و فرق شهی عالی رآی بشد و ملکت باقی به خدا بازگذاشت آن که می گفت منم بر ملکان بارخدای گر تو خواهی که شهان تاج سرت گردانند کار درویش چو خلخال میفکن در پای تا مقیمان فلک شادی روی تو خورند ای می مهر جهان هم چو قمر سیر برآی پنجه ی نفس به بازوی ریاضت بشکن گوی مقصود به چوگان قناعت بربای چنگ ازآن روی نوازندش و در بر گیرند که به هر باد هوایی نخروشد چون نای بوی عود از دم جان پرور خواجو بشنو زآن که باشد نفس سوختگان روح افزای