شمارهٔ ۲۸۹

جان بده یا دگر اندیشه ی جانانه مکن دام را بنگر ازین پس طلب دانه مکن بسته یی با می و پیمانه ز مستی پیمان ترک پیمان کن و جان در سر پیمانه مکن حرمت خویش نگهدار و مکن قصد حرم ور شدی صید حرم روی بدین خانه مکن اگرت دست دهد صحبت بیگانه و خویش خویش را دستخوش مردم بیگانه مکن گنج بردار و از این منزل ویران بگذر ور مسیحا نفسی چون خر و ویرانه مکن گر نداری سر آنک از سر جان درگذری چشم در نرگس مستانه ی ترکانه مکن تو هم ای ترک ختا ترک جفا گیر و مرا صید آن کاکل شوریده ی جانانه مکن ما چو روی از دو جهان در غم عشقت کردیم هر دم از مجلس ما روی بکاشانه مکن حلقه ی سلسله ی طره میفکن در پای دل سودازدگان مشکن و دیوانه مکن رخ میارای و قرار از دل مشتاق مبر شمع مفروز و ستم بر دل پروانه مکن گر نخواهی که کنی مشک فشانی خواجو پیش گیسوی عروسان سخن شانه مکن