شمارهٔ ۲۹۲

جان پرورم گهی که تو جانان من شوی جاوید زنده مانم اگر جان من شوی رنجم شفا بود چو تو باشی طبیب من دردم دوا شود چو تو درمان من شوی پروانه وار سوزم و سازم بدین امید کاید شبی که شمع شبستان من شوی دور از تو گرچه زاتش دل در جهنمم دارم طمع که روضه ی رضوان من شوی مرغ دلم تذرو گلستان عشق شد بر بوی آن که لاله و ریحان من شوی اکنون که خضر ظلمت زلف تو شد دلم بگشای لب که چشمه ی حیوان من شوی چشمم فتاد بر تو و آبم ز سرگذشت و اندیشه ام نبود که طوفان من شوی چون شمع پیش روی تو میرم ز سوز دل هر صبحدم که مهر درفشان من شوی زلفت به خواب بینم و خواهم که هر شبی تعبیر خواب های پریشان من شوی می گفت دوش با دل خواجو خیال تو کاندم رسی به گنج که ویران من شوی وان ساعتت رسد که بر ابنای روزگار فرمان دهی که بنده ی فرمان من شوی