شمارهٔ ۳۱۷

این چه بویست ای صبا از مرغزار آورده یی مرحبا کارام جان مرغ زار آورده یی بهر جان بیقرار آدم خاکی نهاد نکهتی از روضه ی دارالقرار آورده یی وقت خوش بادت که وقت دوستان خوش کرده یی تا ز طرف بوستان بوی بهار آورده یی سرو ما را چون کشیدی در بر آخر راست گوی کز وصالش شاخ شادی را ببار آورده یی عقل را از بوی می مست و خراب افکنده یی چون حدیثی از لب میگون یار آورده یی یک نفس تار سر زلفش ز هم بگشوده یی وز معانی این همه مشک تتار آورده یی در چنین وقتی که خواجو در خمار افتاده است جان فدا بادت که جامی خوشگوار آورده یی