شمارهٔ ۳۲

لعل شیرین تو وصفش بر شکر باید نوشت مهر رخسار تو شرحش بر قمر باید نوشت ماجرای اشکم از روی تناسب یک به یک مردم دریانشین را بر گهر باید نوشت هرچه در باب در میخانه چشمم نظم داد گو مغان بر دیر بنویسند اگر باید نوشت ای که وصف روی زردم در قلم می آوری سیم اگر بی وجه می باشد به زر باید نوشت خون بهای جان شیرین من شوریده حال بر لب یاقوت آن شیرین پسر باید نوشت از میانش چون سر مویی ندیدم در وجود هیچ اگر خواهی نوشتن مختصر باید نوشت هر که گردد کشته ی تیغ فراق این داستان بر سر خاکش به خوناب جگر باید نوشت و آنچ فرهاد از فراق طلعت شیرین کشید تا به روز حشر بر کوه و کمر باید نوشت شرح خمریات خواجو جز در دردی فروش تا نپنداری که بر جای دگر باید نوشت