شمارهٔ ۴۱

ترک من ترک من بی سر و پا کرد و برفت جگرم را هدف تیر بلا کرد و برفت چون سر زلف پریشان من سودایی را داد بر باد و فروهشت و رها کرد و برفت خلعت وصل چو بر قامت من راست ندید بر تنم پیرهن صبر قبا کرد و برفت عهد می کرد که از کوی عنایت نرود عاقبت قصد دل خسته ما کرد و برفت هدهد ما دگر امروز نه بر جای خود است باز گویی مگر آهنگ سبا کرد و برفت ما نه آنیم که از کوی وفایش برویم گرچه آن ترک ختا ترک وفا کرد و برفت چون مرا دید که بگداختم از آتش مهر همچو ماه نوم انگشت نما کرد و برفت می زدم در طلبش داو تمامی لیکن مهره مهر برافشاند و دغا کرد و برفت آن ختایی بچه چون از بر خواجو برمید همچو آهوی ختن عزم ختا کرد و برفت