شمارهٔ ۶۰

بر سر کوی خرابات محبت کوییست که مرا بر سر آن کوی نظر بر سوییست دهنش یکسر مویست و میانش یک موی وز میان تن من تا بمیانش موییست ابروی او که ز چشمم نرود پیوسته نه کمانیست که شایسته ی هر بازوییست مرهمی از من مجروح مدارید دریغ که دلم خسته ی پیکان کمال ابروییست گر من از خوی بد خویش نگردم چه عجب هر کسی را که در آفاق ببینی خوییست ز آتش دوزخم از بهر چه می ترسانید دوزخ آنست که خالی ز بهشتی روییست نسخه ی غالیه یا رایحه ی گلزارست نکهت سنبل تریا نفس گلبوییست هر که از زلف دراز تو نگوید سخنی دست کوته کن ازو زانک پریشان گوییست اگر از کوی تو خواجو بملامت نرود مکنش هیچ ملامت که ملامت جوییست