شمارهٔ ۷

مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را در آبگون ساغر فکن آن آب آتش رنگ را جام صبوحی نوش کن قول مغنی گوش کن درکش می و خاموش کن فرهنگ بی فرهنگ را عامان کالانعام را در کنج خلوت ره مده الا ببزم عاشقان خوبان شوخ شنگ را ساقی می چون زنگ ده کایینه ی جان منست باشد که بزداید دلم ز آیینه جان زنگ را پر کن قدح تا رنگ زرق از خود فرو شویم بمی کز زهد و دلق نیلگون رنگی ندیدم زنگ را آهنگ آن دارد دلم کز پرده بیرون اوفتد مطرب گر این ره می زند گو پست گیر آهنگ را فرهاد شورانگیز اگر در پای سنگی جان بداد گفتار شیرین بی سخن در حالت آرد سنگ را آهوی چشمت با من ار در عین روبه بازی است سر پنجه ی شیر ژیان طاقت نباشد رنگ را خواجو چو نام عاشقان ننگست پیش اهل دل گر نیک نامی بایدت در باز نام و ننگ را