شمارهٔ ۸۴

بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد از پی دل بشد و سوخته پر باز آمد گرچه سر تا قدم از آتش غم سوخته بود رفت و صد باره از آن سوخته تر باز آمد هر که بیند من بی برگ و نوا را گوید یا رب این خسته جگر کی ز سفر باز آمد سر تسلیم چو بر خط عبودیت داشت چون قلم رفت بهر سوی و بسر باز آمد عجب آن نیست که شد با لب خشک از بر دوست عجب اینست که با دیده ی تر باز آمد هر که را بیخبر افتاد ز پیمانه ی عشق تو مپندار که دیگر بخبر باز آمد ای گل از پرده برون آی که مرغ سحری همره قافله ی باد سحر باز آمد عیب خسرو مکن ای مدعی و تلخ مگوی گر ز شور لب شیرین ز شکر باز آمد آنک مرغ دلش از حسرت گل پر می زد همچو بلبل ز چمن رفت و دگر باز آمد گر بتیغش بزنی باز نیاید ز نظر هر که چون مردمک دیده نظر باز آمد خیز خواجو که چو اشک از سر زر در گذریم تا نگویند که شد وز پی زر باز آمد