شمارهٔ ۸۵

یار ثابت قدم اینک ز سفر باز آمد وگر از پای در افتاد بسر باز آمد ظاهر آنست کزین پس گهر ارزان گردد که چو دریا شد و چون کان گهر باز آمد آنک در رسته ی بازار وفا زر میزد در رخ خویش نظر کرد و ززر باز آمد گرچه طوطی ز شکر نیک بتنگ آمده بود دگر از آرزوی تنگ شکر باز آمد بلبل مست نگر باز که چون باد بهار بهوای سمن و سنبل تر باز آمد شمع کو مجلس اصحاب منور می داشت با دلی تافته و سوز جگر باز آمد خاکساری که شد آب رخش از گریه برود همچو آتش شد و چون باد سحر باز آمد مدتی گر بضرورت ز نظر غایب گشت مفکنیدش ز نظر چون بنظر باز آمد هر که او را قدمی بود چو خواجو را دید گفت کان یار قدم دار دگر باز آمد