شمارهٔ ۸۶

گلی برنگ تو از غنچه بر نمی آید بتی بنفش تو از چین بدر نمی آید مرا نپرسی و گویند دشمنان که چرا ز پا فتادی و عمرت بسر نمی آید چه جرم کردم و از من چه در وجود آمد که یادت از من خسته جگر نمی آید شدم خیالی و در هر طرف که می نگرم بجز خیال توام در نظر نمی آید بیار باده ی گلگون که صبحدم زخمار سرم چو نرگس مخمور بر نمی آید بجز مشاهده دوستان نباید دید چرا که دیده بکاری دگر نمی آید که آورد خبری زان بخشم رفته ی ما که مدتیست که از وی خبر نمی آید ز کوهم این عجب آید ز حسرت فرهاد که سیل خون دلش در کمر نمی آید با شک و چهره ی خواجو کی التفات کند کسی که در نظرش سیم و زر نمی آید