بخش ۲۳ - آواره شدن فرهاد از عشق شیرین
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
چو شیرین که گهی پیشش رسیدی
نمک بودی که بر ریشش رسیدی
چو مرغی تشنه کابی بینداز دام
نه آن یابد نه بی آن گیرد آرام
سپهر افسون غم در وی دمیدی
دلش از هوش و هوش از وی رمیدی
شدی از دست چون شوریده کاران
به ماندی بی خبر چون سایه داران
سحر تا شام خارا سوختی زاه
میان خار غلطیدی شبانگاه
گهی در آرزوی چشم دلبند
زدی بر چشم آهو بوسه ای چند
گهی در گوشه با مرغان نشستی
ز وحشت دل بدیشان باز بستی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş