بخش ۲۵ - بیتی چند از عتاب نامهٔ خسرو به شیرین

ا امیرخسرو دهلوی
0 Altın Yaprak
به نام آنکه تن را نور جان داد خرد را سوی دانایی عنان داد سلام من که دل در دام دارم غلامم لیک خسرو نام دارم نیم از یاد تو یک لحظه خاموش فراموشیم گویی شد فراموش نه خوش دارد شراب لاله رنگم نه در گیرد به گوش آواز چنگم صراحی وار در مجلس زبونم که لب بر خنده و دل پر ز خونم تویی کت نگذرد پر دل که روزی برین در مستمندی داشت سوزی بلی اینست رسم آدمیزاد که دور افتاده را دیر آورد یاد ولی من گو چه صد فرسنگ دورم چو بینی روز تا شب در حضورم چنان نزدیک تو گشتم ز حد پیش که صد فرسنگ دور افتادم از خویش نه از کوی تو زان برتافتم چهر که دل بی میل شد یا طبع بی مهر ولی چون دیدمت کز من ملولی نکردم چون گران جانان فضولی به چشم افشاندم از خاک درت نور وزان در همچو چشم بد شدم دور چو دیدم خود ترا حاجت همین بود گلت را مرغ دیگر در کمین بود به صد رغبت شدی با او یگانه مرا هم خود برون کردی ز خانه اگر جز با منی راضیست رایت رضا دادیم ما هم با رضایت شود با هر که خواهد آشنا دل دلست این جنگ نتوان کرد با دل مبارک باد کن خود را ز خسرو به عشق تازه و هم خوابه نو ز لعلت شربتی کو را به کام است حلالش باد اگر بر ما حرام است اگر تو وقف او کردی همه چیز نصیب خود بحل کردیم ما نیز ولی زانگونه هم با او مشو شاد که ناری ز آشنایان کهن یاد

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.