شمارهٔ ۱۰۰۲

بدان دلفریبی که گیتی نماید خردمند را دل نهادن نشاید چه بندی دل اندر خیالات عالم که آیینه رو عاریت می نماید گره های غمزه مبین سخت و محکم که چرخش ندید آن مگر می گشاید چه بیهوده گویی که پاینده مانم تو مانی اگر زندگانی نپاید کسی زنده ماند به معنی و صورت که از راه صورت به معنی گراید دل خلق سنگین و دل در خرابی ازان سنگها این عمارت نشاید خس است آدمی چون گرفتار زر شد چون آن کاه کش کهربا می رباید ز اصحاب ناجنس زادی نیابی که استر شود جفت و کره نزاید چو تو تلخ گویی همان است پاسخ عدوگاه دشنام شکر نخاید بدان ماند از خام جستن بصیرت که بر خشت خام ابلهی سر نساید حدیث جهان گر ز من راست پرسی دروغی ست آسان که خسرو سراید