شمارهٔ ۱۱۰۳

ای دل ازین خرابه وحشت کرانه گیر رو بر فراز کنگر عرش آشیانه گیر هستی به فقر یار و بهانه مکن که نیست یابی مگر خلاص ز دهر این بهانه گیر سنگ گران خود به ترازوی همت آر هر دو جهان به وزن دو خشخاش دانه گیر از کیش پاک سهم سعادت ستان و بس این جانب دو قوس دوگانی نشانه گیر گیتی فسانه گیر و خیالی که اندروست آنجا که راستی ست دروغ و فسانه گیر رخش زمانه نزد تو خواهی قرار عمر گر قوتیت هست عنان زمانه گیر در عشق خون دل خور و از شوق ناله کن آن باده را به زمزمه این ترانه گیر خسرو ز نام و ننگ جهان به که وارهی ناداشت کرد و مست شو و شاخشانه گیر