شمارهٔ ۱۱۴۹

ای زده ناوکم به جان یک دو سه چار و پنج و شش کشته چو بنده هر زمان یک دو سه چار و پنج و شش گفته به وعده گه گهی یک شب از آن تو شوم روز گذشته در میان یک دو سه چار و پنج و شش گفت صبا ز غیرتم کاید اگر ز کوی تو همره بوی تست جان یک دو سه چار و پنج و شش پیش در تو هر نفس از هوس دهان تو بوسه زنم بر آستان یک دو سه چار و پنج و شش منع دو چشم کن که شد از دل خسته هر دمی رایت آن دو ناتوان یک دو سه چار و پنج و شش گاه نظاره چون که تو جلوه کنی جمال را کشته شوند عاشقان یک دو سه چار و پنج و شش آه و فغان ز مردمان بس که همی کند دمی خسرو خسته دل فغان یک دو سه چار و پنج و شش