شمارهٔ ۱۱۵۲

ا امیرخسرو دهلوی
0 Altın Yaprak
سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش تا زمانی دیده ام روی خوش جانان خویش از خیال او چه نالم رفت چو کارم ز دست من به خون خویش پروردم بلای جان خویش بس که خود را گم کنم شبها به گرد کوی تو ره نیابم باز سوی خانه ویران خویش مزد دندانم بر آن دردم که خیزد بس بود بی تو چون انگشت حسرت خایم از دندان خویش گر کشندم بهر او پیش و به من آتش زنند تا همی سوزم همی بینم رخ سلطان خویش شهسوار عاشقان را در رهت سر خاک شد تو کجا داری سر دیوانه یکران خویش می کشم خاک درت در چشم و کشته می شوم چند خونابه خورم زین دیده گریان خویش از جفای تست خون اندر دل خسرو مدام از وفا نبود که باشم در پی سامان خویش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.