شمارهٔ ۱۱۶۹
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
ای لب چون شکرت چشمه نوش
ای رخ چون قمرت غارت هوش
ورق گل بدریده ست صبا
تا بدید آن خط چون مرزنگوش
هر دم از روی خوی آلوده تو
لاله را خون دل آید در جوش
دل عشاق چنان می ببری
که خبر می نشود گوش به گوش
کسی بود آنکه نشینم با تو
باده در دست و گل اندر آغوش
من قدح دیر ندارم بر دست
تا تو مستانه نگویی که بنوش
لب نهم بر لب لعلت وانگاه
می لبالب کنم و نوشانوش
خسروا توبه چو نی در حد تست
باری اندر طرب و مستی کوش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş