شمارهٔ ۱۲۶۹
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
صافی مده ای دوست که ما درد کشانیم
نی رند تمامیم کزین رند وشانیم
این کاسه سر بهر چه داریم به عزت
گر در صف مستانش سبویی نکشانیم
هر چند که در کیسه نداریم پشیزی
در همت ما بین تو که جمشید وشانیم
کو ساقی نوخیز که بالای دو دیده
چندان که دو ابرو بنشاند بنشانیم
پیش آر می ای ساقی خونریز که پیشت
از لب بخوریم و زمژه باز فشانیم
گر زنده نداریم شبی پیش تو گر زانک
خود را به سر کوی تو یک شب بکشانیم
خون خوردنم ای مست جوانی چو ندانی
دانی چو ترا شربت خسرو بچشانیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş