شمارهٔ ۱۳۰۳
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
من کشته روی یار خویشم
در مانده روزگار خویشم
زین غم که به کس نمی توان گفت
شبهاست که غمگسار خویشم
در خون خود ار نباشمت یار
پس یار تویی که یار خویشم
ساقی بده آن قدح مرا زانک
من سوخته خمار خویشم
یاران چو قرار و صبر جویند
از من نه که برقرار خویشم
ای ناصح من که می دهی پند
می گوی که من به کار خویشم
گویند که خسروا چه نالی
من فاخته بهار خویشم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş