شمارهٔ ۱۴۶۳
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
ما در این شهر پای بند توایم
عاشق قامت بلند توایم
مرده آن دهان چون پسته
کشته آن لب چو قند توایم
می دوانی و می کشی ما را
چون بدیدی که در کمند توایم
ای جفا بر دلم پسندیده
دوستی بود ار سپند توایم
گو رفیقان سفر کنید که ما
نتوانیم پای بند توایم
گذری می کن ار طبیب منی
آتش می نه ار سپند توایم
باز پرسی تو حال خسرو را
تا چه غایت نیازمند توایم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş