شمارهٔ ۱۵۸۳

ای دل علم به ملک قناعت بلند کن چشم طمع ز خوان خسان بی گزند کن خاک است هستی تو و خواهی که زر شود از کیمیای نیستیش بهره مند کن در خلوت رضا ز سوی الله روزگیر و ابلیس را به سلسله شرع بند کن روزی اگر به سوخته محنتی رسی بر آتش درونه او جان سپند کن آن کش ریاضتی نبود خود ز قند نه و آن کش محاسنی نبود ریشخند کن از کوی عقل بر در سلطان عشق رو وین تاج بفگن از سر و نعل سمند کن تا چند زاغ مزبله لختی همای باش خود را به نانمودن خویش ارجمند کن جان کش نخست در قدم شبروان عشق برج حصار چرخ ز همت کمند کن دشمن گرت ز پستی همت لگد زند تو خاک راه او شو و همت بلند کن سنگ ار یکی زنند دعاشان دوباره گوی کبر ار یکی کنند تواضع دوچند کن این آستانه ملک کسی ز آن دیگر است خسرو برو تو هیچ کسی را پسند کن