شمارهٔ ۱۶۳۷
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن
چشم کین توز تو نیکو داند این کین توختن
گر بدوزی دیده از تیرم که در رویم مبین
هم به رویت گر ز رویت دیده دانم دوختن
می خورم دود چراغ دل همه شب تا به روز
هم نمی آرم خطی از لوح صبر آموختن
بر من دلسوخته همسایه هم ناید گهی
جز به آتش خواستن یا خود چراغ آفروختن
گر تو نظاره کنی باید مرا آتش زدن
و اندک اندک پیش تو بل ذره ذره سوختن
وه چه خوش آید از تو این قدر گفتن به ناز
بنده خسرو را که بفروشم ولی نفروختن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş