شمارهٔ ۱۶۴۳

منم و خیال بازی شب و روز با جانان ز خط خوش تو با خود ورقم خیال جوانان که زید به شهر ازینان که اسیر تو جهانی تو چو خونیان ظالم ز کرشمه تیغ رانان تو که پیر زهد و تقوی به خرامشی کشی صد چه غمت بود عفاالله ز هلاکت جوانان سخن فراقت از دل هوس هلاک من شد چو نفیر و آه و جانم به حضور ناتوانان من و حیرت و خموشی تو شناسی این معما که حدیث خوش نگفتی به زبان بی زبانان چه کنم چه حیله سازم که به جان رسید کارم که ز طعن خلق نادان به زبان کاردانان تو اگر چه گاه گاهی نکنی نگه به خسرو چه خوش است وه که جانش به حدیث بدگمانان