شمارهٔ ۱۶۵۲
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
از دوری خود جانا حال دل من بشنو
اندوه فراق گل از مرغ چمن بشنو
زان موی بناگوشت هر کس گله ای دارد
آن طره به یک سو نه از گوش سخن بشنو
نافه همه بوی خوش از بوی تو می دزدد
غمازی آن دزدی از مشک ختن بشنو
با این همه نیکویی اندر حق مسکینان
مشنو سخن بدگو گفت بد من بشنو
از باد هوایت دل صد جان بدرید این خود
بشکفت گلی دیگر ای غنچه دهن بشنو
تو جان منی و من دور از تو همی میرم
ای جان جدا مانده آخر غم تن بشنو
بشکست می لعلت چون توبه خسرو را
اکنون صفت مستی زان توبه شکن بشنو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş