شمارهٔ ۱۷۲۶

گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه باغ صد رنگ آورد از بوی و از رنگی دو سه هر مژه از نرگست گویا زبانی شد که هست بهر دل بردن در او افسون و نیرنگی دو سه گر منت جان خوانم و جان دیده و دیده جگر دوستم آخر مکن دل بد ازین ننگی دو سه عاشقانت را چو ناید خواب غم گویند باز بر درت افتاده هر شب خسته دل تنگی دو سه خشم ها گیری که نبود آشتی ور باشدت باشدت اندر میان آشتی جنگی دو سه چون به بازی سنگ بر عاشق زدن کار بتانست ای بت آخر بر من بی سنگ هم سنگی دو سه وه که خسرو چون زید گر همچو تو باشد به شهر شوخ چشم و خیره و بازنده و شنگی دو سه