شمارهٔ ۱۷۷۲
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
شهری ست معمور و در او از هر طرف مه پاره ای
مسکین دلم صدپاره و در دست هر مه پاره ای
اشکال هرکس را ببین کاندر میان آن همه
دارد هوای کشتنم ناوک زنی خونخواره ای
هرکس که با او می کند دعوی ز حسن و دلبری
باید ز سروش قامتی وز برگ گل رخساره ای
زین سان که ماه عارضش شد آفتاب دیگران
هرگز به بخت ما نشد طالع چنین سیاره ای
صد چاک گشته سینه ام از کاو کاو عشق تو
مسکین دل ریشم در او چون طفل در گهواره ای
چون وعده وصلی دهد رخ پوشد و پنهان شود
جز جان سپاری چون کند خسرو به هر نظاره ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş