شمارهٔ ۱۸۲۹

ا امیرخسرو دهلوی
0 Altın Yaprak
می گذری که سینه را وقف هوای خود کنی من که بوم که بر دلم داغ جفای خود کنی گویمت این چنین مرو وز بد چشم کن حذر لیک تو گفت نشنوی کار برای خود کنی حیف بود که در روش پای تو بر زمین رسد دیده به خاک می نهم گر ته پای خود کنی ماهی و آفتاب سان گرم بر آسمان روی آه مرا اگر شبی راهنمای خود کنی گفتی اگر نگه کنی دو رخ من سزا کنم آینه گر کنی نگه هم تو سزای خود کنی جان تو هست در دلم وز سر لطف و مردمی هر چه بجای دل کنی آنگه بجای خود کنی خسرو از اشتیاق تو سوخته گشت و وقت شد گر نظری به مرحمت سوی گدای خود کنی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.