شمارهٔ ۱۸۲۹
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
می گذری که سینه را وقف هوای خود کنی
من که بوم که بر دلم داغ جفای خود کنی
گویمت این چنین مرو وز بد چشم کن حذر
لیک تو گفت نشنوی کار برای خود کنی
حیف بود که در روش پای تو بر زمین رسد
دیده به خاک می نهم گر ته پای خود کنی
ماهی و آفتاب سان گرم بر آسمان روی
آه مرا اگر شبی راهنمای خود کنی
گفتی اگر نگه کنی دو رخ من سزا کنم
آینه گر کنی نگه هم تو سزای خود کنی
جان تو هست در دلم وز سر لطف و مردمی
هر چه بجای دل کنی آنگه بجای خود کنی
خسرو از اشتیاق تو سوخته گشت و وقت شد
گر نظری به مرحمت سوی گدای خود کنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş