شمارهٔ ۱۸۳۷
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
باز بهر جان ما را ناز در سر می کنی
دیده بیننده را هردم به خون تر می کنی
گر چو مویم می کنی بهر عدم هم دولت است
زانکه ره دورست و بار من سبک تر می کنی
آفتابی تو ولی زآنجا که روز چون منی ست
کی سر اندر خانه تاریک من در می کنی
گفتی از دل دور کن جان را و هم با من بساز
شرم بادت خویش را با جان برابر می کنی
می کنی آن خنده ای تا ریش من بهتر شود
باز خنده می زنی و آزار دیگر می کنی
ای بت بدکیش چشم نامسلمان را بپوش
در مسلمانی چرا تاراج کافر می کنی
هر زمان گویی که حال خویش پیش من بگوی
آری آری گفت خسرو نیک باور می کنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş