شمارهٔ ۱۸۴۴

ز نظر اگر چه دوری شب و روز در حضوری ز وصال شربتم ده که بسوختم ز دوری منم و شبی و گشتی به خرابه های هجران که عظیم دور ماندم ز ولایت صبوری چو به اختیار خاطر غم عشق برگزیدم ز جفا هر آنچه آید بکشیم از ضروری من اگر هلاک گردم تو چه التفات داری که ز غفلت جوانی به کرشمه غروری نه خیال بر دو چشمم نه یکی هزار منت که توام ز دولت او شب و روز در حضوری چمن اینچنین نخندد تو مگر بهشت و باغی بشر اینچنین نباشد تو مگر پری و حوری گذری اگر توانی به بهار عاشقان کن که ز اشک من به صحرا همه لاله است و سوری به شب فراق خسرو چو چراغ سوخت آخر شبش ار چه تیره تر شد به چراغ از تو نوری