شمارهٔ ۱۹۳۷
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
گر به کمند زلف تو من نه چنین اسیرمی
کی به کمند ابرویت خسته زخم تیرمی
هست یقین چو مردنم از غم دوریش مکش
باری اگر بمیرمی در قدم تو میرمی
بودم اسیر کافران وقتی و در فراق تو
در هوسم که این زمان کاش همان اسیرمی
پند دهند کز بتان چشم ببند جان من
باز کشید تا مگر بند کسی پذیرمی
ترک سخن بگو که شدملک جهان از آن من
آه که تنگ در برت یک شب اگر بگیرمی
طعنه زنی که خسروا ملک جهان ستانمی
گر به ولایت سخن مثل تو بی نظیرمی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş