شمارهٔ ۱۹۴۱

پسرا و نازنینا به کرشمه گاه گاهی اگر اتفاقت افتد به فتادگان نگاهی ز غمت کجا گریزم که جهان گرفت حسنت ز تو هم به تست یارا اگرم بود پناهی شرف هلاک مابین به دو بوسه جان نو ده که گر این امید باشد بزییم چندگاهی چو فغان کنم به کویت ز علی اللهم چه رنجی در شه تهی نباشد ز نفیر دادخواهی نکنی تو راه کوته بر ما و هر زمانی به فنا رهم نماید اجل و دراز راهی به امید با تو ما را چو نرفت پیش کاری پس از این چو نامرادان من و گوشه ای و آهی چه دراز بود امشب که خیال بر سر آمد بدمید صبح لیکن چو به سر رسید ماهی به یکی ز همنشینان سخن تو دوش گفتم که تو دیده ای فلان راچو به سر سیه کلاهی به جواب گفت خسرو تو کجا رسی به وصفش نظری ز دور می کن به جمال پادشاهی