شمارهٔ ۱۹۷۸

ا امیرخسرو دهلوی
0 Altın Yaprak
شاه حسنی وز متاع نیکویی داری فراغی زیبدت گر می کنی بر حال مسکینان دماغی داغ هجرانم نه بس خالم ز رخ هم می نمایی چند سوزم وه که داغی می نهی بالای داغی گه به من دزدیده بینی گه به دزدی خویشتن را نزد من جان دادن است این نزد یاری نیست لاغی بهر این حاجت که بوک آیی شبی بر من چو شاهی می نهم از سوز دل شبها به هر مشهد چراغی آب چشمم گفت حالم بر درت زان پس تو دانی هم تو می دانی که نبود بر رسولان جز بلاغی غنچه دل پاره پاره گرددم چون یادم آید آنک بودم با گل خندان خود روزی به باغی چند گوییدم که رفت از گریه چشمت سرمه ای کن من برین ظالم همی خواهم به جای سرمه داغی هست نالان سوخته جانم مرم ای کبک رعنا گر ز مردار استخوانی بشنوی بانگ کلاغی عقل و هوش الحمدلله رفت ازین پس ما و عشقت یافت چون خسرو ز صحبتهای بی دردان فراغی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.