شمارهٔ ۲۶۶
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
صد دل اندر زلف شب گون سوخت ست
گوییا در شب چراغ افروخته ست
هر که او سودای زلفت می پزد
عود را چون هیزم تر سوخت ست
دل به شمشیر جفا بشکافته ست
وانگه از تیر مژه بر دوخته ست
گریه چندان شد که در خون دلم
مردم چشم آشنا آموخته ست
ای مسلمانان یکی بازم خرید
کو مرا بر دست غم بفروخته ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş