شمارهٔ ۶۵۳

آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد دید چون رویت به عجز خویشتن اقرار کرد رنج بیداری شبهای غم روشن نبود خفته بودم پیش ازین هجر توام بیدار کرد سجه گر زنار شد بر مشکن ای پرهیزگار کاینچنین ها آدمی از بهر دل بسیار کرد درج یاقوت لب لیلی مفرح هست لیک کی توان بیچاره مجنون را بدان هشیار کرد داند آن کز گلرخان خورده ست خاری بر جگر کز چه بلبل در گلستان ناله های زار کرد دارد اندر دل غباری وقت تست ای گریههان کار کن اندر دلش گر می توانی کار کرد سنگدل یارا اثر در تو نکرد آهی که آن کشت اهل درد را بیدرد را افگار کرد با من بیمار شیرین گشت معجون اجل زانکه عشقت چاشنیی خویش با آن یار کرد هر چه خسرو پیش ازین در پیش خوبان سجده کرد پیش محراب دو ابروی تو استغفار کرد