شمارهٔ ۷۰۵

مست من باز جدایی ز سر آغاز نهاد راه خلقی زد و تهمت به سر ناز نهاد خلق دیوانه شد آن لحظه که از رعنایی کله کژ به سر سرو سرافراز نهاد مست شد ده دل و در راه برآمد صد جان در خرامش چو برآورد قدم باز نهاد ای عفاالله ز پی کشتن ما در چشمت حسن خاصیت شمشیر سرانداز نهاد ناله ام نیست خوش اما ز نی سوخته پرس عشق ذوقی که درین نغمه ناساز نهاد هر طرف سوخته ای چند به خاک افتاده است شمع خود سوزش پروانه چه آغاز نهاد ای بسا خواجه مقامر که ز بعد مردن سر به شاگردی آن چشم دغاباز نهاد بو که خسرو سخنی بشنود از تو هر شب زیر دیوار تو صد گوش به آواز نهاد