شمارهٔ ۸۶

من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب ها کجا خسپد کسی کش می خلد در سینه عقرب ها همه شب در تب غم می پزم با زلف او حالی چه سوداهاست این یارب که با خود می پزم شب ها گهی غم می خورم گه خون و می سوزم به صد زاری چو پرهیزی ندارم جان نخواهم برد از این تب ها چه بودی گر در آن کافر جوی بودی مسلمانی چنین کز یاربم می خیزد از هر خانه یارب ها دعای دوستی از خون نویسند اهل درد و من به خون دیده دشنامی که نشنیدم ازان لب ها ز خون دل وضو سازم چو آرم سوی او سجده بود عشاق را آری بسی زینگونه مذهب ها به ناله آن نوای باربد برمی کشد خسرو که جان ها پای کوبان می جهد بیرون ز قالب ها