شمارهٔ ۸۹۲

چو ترک مست من آلوده ی شراب درآید ز شور او نمکی در دل کباب درآید لبش اگر کشدم در سوال بوسه نترسم ولیک غمزه مبادا که در عتاب درآید بیا که زاهد خشک ار شبی ت مست بیابد به جرعه تر کند آن زهد و در شراب درآید به گرد دیده ی خود خاربستی از مژه کردم که نی خیال تو بیرون رود نه خواب درآید گهی که روی به دیوار بهر راز تو آرم عمارتی ست که اندر دل خراب درآید سر از دریچه برون کرده ای بسوختم آخر رها مکن که در آن روزن آفتاب درآید کج است تیر مژه راست می زنی به دل من که تیر کج چو به آتش رسد به تاب درآید ز بهر دیدن هندوستان زلف تو هر شب بیا ببین که ز سیلاب چشم آب درآید ز گریه در غم رویت به چشم خسرو بیدل نماند آب اگر بو که خون ناب درآید