İki Deniz Şiiri

I. bu sonsuz denizde dalga olarak çarptığım her kumsaldan bir kum tanesi olarak geri dönmek istedim hep istedim ki ben de bir dalgacık oluşturayım kuytu bir taş gibi kendi yalınlığında rahat ve huzurlu zaman zaman kendi asiliğinde yalnız herkes için olmaktan kendini olduğu gibi ortaya koymaktan gururlu önünde durduğum sinema dolup boşalırken sokaktan geçenler bir gölge aradığında sürekli ve kesintisiz orda bu sonsuz denizde topal bir mavna gibi yürürken sekiyor zaman teknesi yara almış bir önceki gün fırtınadan sağır duvar kör göz lambanın fitili gibi titriyor yüreğimiz beton yağmurun tazeliğine kent suya özlemini gideriyor su çağlamıyor fışkırmıyor çiseliyor bu sonsuz denizde sabahtan oturuyorum danteline anıların aşk yitip gidiyor her çiçek kendi rengiyle yitip gidiyor bir kaya gibi çöküyorum derinlerine devrildiğim bu çocuğun. II. kuşlar birikmiyor yapraklarına bu ceviz ağacının gölgesinde serinlerken bir sis çanı küçük dalgaların vurduğu sahiller için bir deniz günün birinde büyük dalgalar da getirir diye düşünüyorum dalga geri döner bir diğerini çağırır bu kumsala her zaman sen güneşi alarak bana karanlığı bırakıp gittiğin için yalnızlığımın avlusunda sabahıma biriken kuşlar yok salih bolat da yok ortalarda bu son günlerde bir sis çanı da yok ama sis basıyor içimi ve düşünüyorum çepeçevre sarıldığım için dalgalanmayan bir ölü deniz ya da çarpacak bir dip kaya bulamadığım için deli deli gidip gelen bir açık deniz değilim.