Ağzımda Zeytin Dalı...

Yine sana gülümseyeceğim Her ne kadar gamzelerimi bırakmış olsam da Kömür karası gözlerinin kıyısına Bir şafak vakti Beyaz bir güvercin kanadında Pencerene bağdaş kurup Sana memleket kokulu türküler söyleyeceğim... Sarmaşık gibi düğüm atacağım yüreğinin duvarlarına Bulutlarımla gölge olacağım üzerine Ve çiçeklerimizi Denizlerimizi Güneşli günlerimizi anlatacağım Bir yaprağa konan kelebeğin Kısacık ömür telaşına Yani Bahanesiz olacak her şey Duvardaki saate takılmayacak gözlerim Parmak boyalarımızla renklendirdiğimiz güneş Tercümanı olacak bahar uykusundaki Günbatımı masalının İşte o zaman Sensizliğin patikalarında kaybolsam da Bil ki sana koşar adım geleceğim Tüm renklerin adı mavi olacak Tüm çiçekler bahar kokacak Tüm kuşlar deniz damıtacak Tüm rüzgarlar seni taşıyıp duracak Seni adımlayıp duracağım geçtiğim her sokakta Aldığım her nefesi zaman değirmeninde aşk ile öğütüp Bir solukluk ta olsa saklanacağım Gözlerinin mercan derinliğinde Adını ezberimden alıp Dudaklarıma kondurduğum bu şiir Bilirim, avuçlarımda kalan son kokundur Ağzımda zeytin dalı Çiçeklerin başı omzumda Ya sen... Nerdesin...