Künyesiz

"ıslak ayakla ölürken biz hep gülleri yakmıştık gözlerimizde polenler kadar göçebeyken baharlardan" yorgun bir gecenin ardından dudağıma üşüşen gülüşler kuyruğu olmayan uçurtmalar gibi veda rengine boyanan bir gökyzünde pusudayken ikinci el aşklara ünlemin çizgisi kadar yalınım ilk defa.. dilsiz..cümlesiz kadrolu bir kaldırımda yürürken aşk günahları suya atmaktı sakındığım gözlerinden köşe başlarına tutanmaktı yüzüme ektiğin bir tutam gülüşe inat terli figanlar kadar yorgunum ilk defa.. sensiz..kimsesiz yağmurla yola çıkmış bir buluttu avuntular alnımın ortasında sessizce dolaşırken aşk güvelenmiş gözkapaklarım sızarken uykuna denizler doğur bana her bakışınla uyurken zaman vakitsiz dolunay kadar suçluyum ilk defa.. hissiz.. künyesiz..