Sessiz Bir Harfin Gölgesinde Üşürken Aşk
K Koray Kızılcan
0
Altın Yaprak
sessiz bir harfin gölgesinde üşürken aşk
bir paragraf;
yalnızlığa selalar mırıldanırdı
öznesinde kaybolan günahlarıyla
ve ben
dudaklarımın sızına sarılıp
kalırdım öylece
tüm susuşlarım geçerdi aklımın yokluğundan
sana gitme,gitme ne olur diyememişken...
Ah imkansızım !!
Mor akşamlarımın nihavend şarkısı, asılsız bir ihbarım şimdi sensizliğin kol gezdiği bu şehirde.
Dinlediği masalların içinde saklanan zavallı bir çocuğum,
ve kayıp bir alfabenin en korkak en yalın en çelimsiz marazlı harfiyim ıssızlığında.
Sokak lambalarının kimsesizliğiyle sabahlayan,
tren istasyonlarının hüzün dolu garlarıyım vedalarında.
Bilir misin?
vakitsizliği
ve
her defasında
yutkunduğun susmalarda kalan
ömürsüzlüğü
Ah yektanem!!Sesime ses olanım, çıkmaz sokağına bile bile girdiğim, uçurtmasının peşinde koşup çocuk olduğum ,küfür ettiğim, ağız dolusu kahkahalarla güldüğüm,
öpüşlerini soluyup,tenime kokunu ezberlettiğim...
anlar mısın?
eksilmeyi
ve
her defasında
niyetlendiğim uykularda kalan
düşsüzlüğü
şimdi, bildiğim tüm şarkıları kazıyacağım aklımdan
tüm şiirlerimi atacağım bir uçurumdan,
yazdığım tüm mektupları yakacağım...
ve bildiğim tüm duaları okuyacağım gıyabımda
üşüdü gözlerim
üşüdü ellerim
üşüdü yüreğim
çünkü aynalar yalan söylemez...
o kadar
o kadar, eskimiş ki yüzüm...
sessiz bir harfin gölgesinde vuruldu aşk
bir paragraf
şaire fatihalar okudu
nefesinde kuruyan gözyaşlarıyla...
öldü aşk...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş