Yokluğun

ayaklarım parçalanana kadar gezdim coğrafyanda oyy kokusuna bulutları, güneşi katlettiğim sakalım yüz sürerken toprağına saçlarım sayıklarken ellerini cümle alem duysun cümle alem bilsin yokluğun alnımda kızıl kıyamet yokluğun kalabalık bir cinnet... üşürken ciğerlerimin nefesi bekleyişlerim hala pencere önü nöbetlerinde yol gözler göçmen kuşlar çarpar hasretin duvarına ölmeyi hiç aklından geçirmez sevda susar ,tüm zamanların yok satan ezgileri kibrit alevi kanar gitmelerin ıslığında sessiz mevsimsiz matemler giyinir yalnızlığım çığlıklarım mektup olur gök/yüzüne.. yokluğun yağar gölgesiz... renkleri bir bir solarken umudun mecburi fakirlikse alnımızdaki kader sürgünse yollarımız engelse sana gelmeler sevişmekse cemrelerinde ,baharların ertesi aşk... kanamaksa avucunda çizgi boyunca yokluğun dudaklarıma zehir yokluğun ne büyük bir işkence... sokağa çıkma yasağındayken fikrim duvar yazılarında demlenirken körkütük heybendeki kırıntılarla yetinebilmekse senli zamanlar dakikalar ölümse saniyelerin kıskacında ayrılıklar sevimsizse bir o kadar çirkinse unuttuk diyebiliyorsa vefa selamlar kesiliyorsa aniden ağıtlar hiç bir şey ifade etmiyorsa ardından sızlatmıyorsa taş kesen yüreğini yokluğun, tedirgin bir"sus" yokluğun, dünyanın yedinci ağrısı.. oyy kokusuna bulutları ,güneşi katlettiğim.. oyy hüznü başıma bela eden yokluğun, bittiğimin son resmidir... çerçevesiz bir ölüyüm artık gözlerim hala kahverengi unutma unutma emi beni...