Hoşçakal Cennet Çiçeği

Ey benim Cehenneme meyilli ömrümün cennet çiçeği Hayalinin beline sarılıp ruhundan öptüğüm ıssız gecelerde Ne çok dinlemiştim adının türküsünü Başucumdaki frekansı bozuk radyoda Sanki yokluğunda bütün fakir analar beni doğurdu İntihar sektöründe kadrolu, ölümü düşünen işsiz babaların Yüreğinde bastırdığı feryatlarını biriktirdim sana "Biz" demeyi unutmuş bir toplumun bencilliğini andırsa da bakışların, Gelmeyeceğini bile bile "Ben" demekten utanan bir masumun ezikliğiyle bekledim yine de seni... "Kim bilir kimlere hayran, hayranı olduklarımız!" Olsun Alışırım elbet yokluğuna. Alt tarafı Sana benziyordu bütün çiçekler Aşk tarafı Bana benziyordu paslanmış ömürler Kör baksam aşk görür Aşka baksam kör olurum... Yüreğimde kara bulutlar Ben susarım kâinat ağlar Hırsızdık ikimiz de Sen yüreğimi, Ben ise Gözlerimde yeni doğmuş bir bebeğin hayattan korkusu Ve koynumda terk edilmiş yalnızlığımın en kuytusuyla Kimseler anlamasın diye çaresizliğimi, Islık çaldım. Şunu bil ki Bir daha adına şiirler yazılmayacak Yazılsa bile okunmayacak Ve hiçbiri Sana bu şiir kadar dokunmayacak! Ben kime büyüsem sevdiğim, çocukluğum ihtiyarladı. Ben kime gülsem sevdiğim, yüreğim kan ağladı... Bütün yakınlara biraz daha uzak Ve tuzaklara yakın masumiyetim. İşte gidiyorum, Senin sevgindir meleklere vasiyetim...