Sensiz Olmuyor

Yalın ayak bir ömrün çırılçıplak şubatında, zincirlere gerdiğin gökyüzümü, içine nefretini de katarak, bilinmez diyarlardan esen yellerin, inilmez duraklarına götürdün Oysa sana varmak içindi bütün şiirlerim Şairler yarışırdı yüreğimin sevda bahçelerinde. Sevmeyeceğini ve gelmeyeceğini bile bile, İnatla iki kaya arasında açmaya çalışan bir çiçek gibi, hayalini ıslatacak yağmurları beklerdim... Nereden bilirdim kurak mevsimlerin sürgünü olduğunu. Sen, seni seviyorum kelimesine en çok yakışan gözlerini benden kaçır yine. Terk edilmişliğimi terk etmeyecek kaderimle, hep terk ettiğim gururumun eseridir yıpranmışlığım. Gamzelerini sakladığın yere gizlemişim zaten ömrümü. Her gelmeni bekleyişimde, tebessümüne küsmüş bir mutluluk, nefesimi idam etse de saçlarında ışıldayan müebbetle, hapis olmuşluğumun avlusunda sensizliğin voltasıyla avundum. Bir kalbi feth edememenin mağlubiyetiyle, felçli dağların yaralı keklikleri gibi nereye kaçacağını bilmeden, Ölümün kollarına atlamaktı sensizlik... Çırpınışlarımdaki sessiz yakarış, sana varmamı engelleyen gözlerindeki kara kış, ve o hep beklediğim tatlı bir bakış... Ne olurdu sevsen, yepyeni bir ömürle sana çağlardım nakış nakış...