Siyah Prömiyer

'O, anlar! 'a İnanma, geçitin sonunda çıkış yokk O iki çıplak adam da seni orada beklemiyorr Sessizlik farklı bir anamnezdii Son konuşan, ilk sözü etmiş demektirr Bundan sonra yüzümde facia beslemeyeceğimm Kalbimi blues zindanlarında boğdurdumm Uzun bir yazıda gözden kaçan bir firari harfimm Ne benle başlıyor kelime ne de benle bitiyorr Bu gezegenin tozuyum kendimi yine sileceğimm Sana gelmiyorum bu yara başka hastalıktann Bir hatıra bile değilsin ben içeri girerkenn Ben dışarı çıkarken fil mezarlığı artık yüzünn Yüzümü yüzüne yeni yıkanmış kefenn şeklinde seriyorum boyunca, iyii Aşktan bana her mevsim çığ düşüyorr Aşkın mı? böyle bir şarkı dinlemiştimm Ne kimse söylüyordu ne de ben eşlik ediyordumm Damdan dama atlarken düşen bir kedinin gözlerii var işte şimdi kana batan yüzümdee Yüzümü ellerinin arasına all Hani tutarmış gibi bir sincap, cevizinii İnanma, geçitin sonunda çıkış yokk Ve dönme geri, arkadaki giriş de kapalıı Senin yüzün benim yüzüme şüphesiz gizligeçitt Benim yüzüm senin yüzünle paketlii Bedenimi değil, bir tımarhaneyi sunuyorum sanaa İçim cıvıl cıvıl deli çocuklar bahçesii Kan falıma baktırdım bir vakte kadar ölüm görünüyorr Ve deli gömleği gibi duruyor yüzüm kafatasımdaa Hiç tanığım olmuyor hiç yaşadıkçaa Ve içimdeki dava düşüyor sen içeri girerkenn Ben dışarı çıkarken, anla, bambaşka bir inzivaa