Satırlarıma Düşür Gölgesini Sesinin

İstanbul’u gözlerinden öptüm dün akşam senin şehrinde bir kaldırımın gölgesine düştü diye umutlarım kıskandı için için oysa bilemedi İstanbul sen en az onun kadar şiirdin İstanbul’u gözlerinden öptüm dün akşam seni kıskandığı için avaz avaz harflerim çırpınıyor denizinde /göğün adı yerle bir kıyamet mi kopuyor yüreğinde// sen umuttan yelkenliler yap şiirini emen kağıtlardan yüzdür avuç içlerimde hüzün, gömleğinin yakasına sinmiş kir ben Züleyha olmalıyım bu resimde saçlarına dokunduğun her melâl tebessüme duruyor dudaklarımda oysa hüzzam kusuyorsun /İstanbul yarı çıplak uykularımda; idama hazırlanıyor tüm sevdiklerim// Züleyha’nın mezarı başındayım elimde ona sunacağım bir tabak ve bıçak seni bekliyorum hangi sokakta uyuttun hıçkırığımın yağmura dönüşen nağmelerini hangi şehire emzirdin susuzluğu dinmeyen özlemlerimi şimdi Züleyha’nın yanı başında mezar yeri kazıyorum parmaklarına sana şiir yazmak için yarışan silüetlerin hadi bekletme artık satırlarıma düşür gölgesini sesinin