Bu Aşkın Son Demleri Bu Şiir

Azrail bu canımı almadan Bedenimi kara toprak sarmadan Sana beni bırakıpta gitme diyemedim Eğer sana kavuşmadan ölürsem Miras olarak hasretinle yanan bir yürek Bırakacağım sana Gidersen içimdeki yaktığın bu ateşi Bir daha sen bile yakamıyacaksın Öylesine içim yanıyor ki Cehennem ateşi vız gelir tenime Bende bir tutku olmuştu Senin olmak teninde erimek Oysa gideceğinin belliydi Seninle kaçak yaşıyorduk zamanları Aşkımız dört nala gidiyordu Onu dizginleyemiyorduk Yaşanmamışlıklarımızın Özlemini çekiyorduk seninle Her gün sabah uyandığımda Masum buselerimi konduruyordum Yanımda yatan hayaline Senin için çok savaş vermiştim kendimle Sevmekten korkan ben seni çok sevdim Korkuyorum kendimi kaybedip Yok olup gitmekten Şimdi mutlu değilim Acı gerçeklerle karşı karşıyayım Sen yoksun hayatımda Zaten kırık dökük yaşadığımız bu aşk Erken emekli etti bizi bu sevdadan Ve öyle bir çekip gittin ki Eser kalmadı artık eski benden Gözlerinde birazcık sevgi kırıntısı görseydim Sımsıkı tutardım ellerinden hiç bırakmazdım Sen benim gönlüme kışın gelen baharımdın Uyur uyanır seni can evimde bulurdum Ah be canım birde sana kavuşabilsem Uzanıp dizlerine başımı koyar Uykusuz gecelerimi uyurdum