Yandı Canım

bu kadarını da ummazdım ya, ondan yandı canım bölyesine. oysa beklemeliymiş insan acının en büyüğünü en değer verdiğinden! öğrendim sonunda daha doğrusu öğretildim ya helal olsun sana! biliyor musun ki sadece bir saygı kırıntısıydı beklediğim şahsım için değil de korkmadan, sakınmadan, cömertçe, altın kaseler içinde avuç avuç sunduğum yüreğime. acaba çok muydu istediğim? yanımda dururken boylu boyunca gözlerin dolaştı başka tenlerde bu kadar mı küçüktün? bu kadar mı aşağılık? şimdi duyduğum bu pişmanlık safça ayaklarına serdiğim sevgime meğer hak etmezmişsin bir damlasını bile. ama şunu bil ki nasıl verdiysem toplamasını da bilirim birer birer! işte o zaman kör kuyuların soğuğunda yanında olacak bir sıcak yürek bulamayınca keşkelerin yapışacak soğuk elleriyle ruhuna. nefes alamayacaksın boğulacaksın düğüm düğüm oturacak döktüğüm tüm yaşlarım boğazına anacaksın adımı ağlaya ağlaya gölgemde yatacak bedenin sereserpe dilencisi olacaksın sevdamın anlayacaksın değerimi ama çok geç olacak kırıklarım var artık bir zamanlar sevdamı beslediğim yerde içeri sızdı bütün karanlıklar ışığım söndü tebrikler, oldu istediğin sonunda artık içimdeki sen öldü!