Mevsim Ki Eylül

Bu gece bir feryadın üzerini çiziyorum Bütün köprülerde bıraktığım sen Uçurum kenarı düşüncelerim Yeltendiğim onca intihar Gözkapaklarımda acının ağırlığı Ve bitmez tükenmez bu yol.. -sana yeşillenen bütün dallarımı buduyorum- Çorak, fakir bir tarlada eskitiyorum düşlerimi Kahverengi teninde üşüyor gözyaşlarım Hasretinin bereketini yağdırıyorum toprağa Bütün bulutlardan kızıl bir gün doğuruyorum Şafağı eskimiş bekleyişlerimi nadasa terk ediyorum Sen acıyı yaşarken ben..! -ucuz kelimelerden koca bir roman yazıyorum- Bu gece, içkim, sigaram sen Eğildiğim bu tahta masada Alnımın tam ortasında yedinci çizgi, sen Kaderi izmaritimde söndürüp Dudak izlerimden dudağını siliyorum Solgun yüzümde eskiyor gülüşün -bütün aynalardan resmini kazıyorum- Bu cehennem, bu iblis savaşında ben Kolsuz bir çocuğun bakışı gibiyim Eksik küfürlerim dilimle savaşır Balçıkla sıvanmış koca bir geçmiş Kuruyunca dökülür gövdemden Sen gonca da gül, ben arsız diken - her şey hatıralara kuruyunca yakışır- Bu gece, zeytin ağaçlarında kısaldı ömrüm Sert toynaklarıyla bir tay geçti sol yanımdan Ömrü fırtına bir çınarda kırdım dallarımı Yosunlarıyla ürkek nehirler aktı gözlerimden Çelik beyazına aşina sırtımı döndüm gidişine Kaçak gecelere eğdim başımı Dizlerim asfaltın keskin dişlerinde kanadı -kestim, sensiz yaşamanın ağır faturasını- Bir dirhem çarpıntıdır bıraktığın açık kapı Usulca geceme sızan ay ışığı Veya gözleriyle seni bana getiren kedi Islık çalan kimsesiz istasyon Raylarla çiftleşen zina dölü trenler Ucuz sandallara çarpan nazlı dalgalar Boşuna bekleyişlerin yorgun kollarını taşıyan balkonlar Bu gece bir feryadın üzerini çiziyorum Etimde yara iltihabını akıtıyorum dudağımdan Zehrinle cürümünü işliyorum ömrümün Affedilmeyecek beyazını siliyorum şakağımdan Anlık merhametini kurşunluyorum sevdanın -geride bir hazan, mevsim ki Eylül, o da senin-